‘8 தோட்டாக்கள்’ திரைப்பட விமர்சனம்

April 07, 2017, Chennai

Ads after article title

சென்னை, ஏப்.07 (டி.என்.எஸ்) போலீஸ் சப்-இன்ஸ்பெக்டரான ஹீரோ வெற்றி, குற்றவாளியை மப்டியில் கண்காணிக்கும் போது தனது துப்பாக்கியை தொலைத்துவிடுகிறார்.


8 தோட்டாக்கள் லோட் செய்யப்பட்ட அந்த துப்பாக்கி ஒருவரது கைக்கு கிடைக்க, அதை வைத்து அவர் என்ன செய்கிறார், அந்த 8 தோட்டாக்கள் யார் யார் உயிரை, காவு வாங்குகிறது என்பது தான் ‘8 தோட்டக்கள்’ படத்தின் கதை.

துப்பாக்கியை தேடும் போது சேனல் ரிப்போர்ட்டரான ஹீரோயின் அபர்னா முரளியுடன் வெற்றி காதல் கொள்ள, வெற்றியின் துப்பாக்கி விவகாரத்தை செய்தியாக சேனலுக்கு அபர்னா கொடுப்பதால், இவர்களது காதலிலும் விரிசல் ஏற்படுகிறது. இந்த நிலையில் காணாமல் போன துப்பாக்கியால் பெரிய குற்ற செயல் ஒன்று நடக்க, ஹீரோ சஸ்பெண்டாவதுடன் குற்றவாளியாகவும் பார்க்கப்பட, இறுதியில் இந்த பிரச்சினைகளில் இருந்து ஹீரோ விடுபட்டாரா, துப்பாக்கியும் அதை வைத்து குற்ற செயல்கள் செய்பவரும் பிடிபட்டாரா, அவர் யார், அவரிடம் துப்பாக்கி எப்படி போனது, என்ற கோணத்தில் திரைக்கதை நகர்கிறது.

சமீபகாலமாக திரைக்கதையை சாமர்த்தியமாக கையாளும் படங்கள் வெற்றிப் பெற்றுக்கொண்டிருப்பதோடு, ரசிகர்களையும் கவர்ந்து வருகிறது. அந்த வகையிலான ஒரு படமாக தான் இந்த படமும் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், இயக்குநரின் பல சொதப்பல்களாலும், லாஜிக் மீறல்களாலும் வீரியம் இல்லாத தோட்டாக்களாகவே இந்த ‘8 தோட்டாக்கள்’ உள்ளது. 

ஹீரோவாக நடித்துள்ள வெற்றி, வேண்டா வெறுப்பாக போலீஸ் வேலையில் இருக்கும் கதாபாத்திரத்தில் கச்சிதமாக பொருந்தியிருந்தாலும், படம் முழுவதுமே அவர் ஒரே மாதிரியாக நடிப்பதால், அவரையும் வேண்டா வெருப்பாகத்தான் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது. ஹீரோயினுக்கு பெரிய வேலை இருப்பது போல ஆரம்பத்தில் காட்டினாலும், அதன் பிறகு பாடல்கள் காட்சிக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறார்.

படத்தில் ரொம்ப முக்கியமான கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள எம்.எஸ்.பாஸ்கர் குணச்சித்திர நடிகராக ஜொலித்தாலும், சில இடங்களில் வசனம் பேசுவதிலேயே கவனமாக இருப்பவர், அதற்கான ரியாக்‌ஷன்களை தவறவிட்டிருக்கிறார். இருந்தாலும் காமெடி நடிகராகவே பார்த்த எம்.எஸ்.பாஸ்கரை இப்படி பார்ப்பது புதுசாக தான் இருக்கிறது. 

எந்த கதாபாத்திரமாக இருந்தாலும், அதனை தனதாக்கிக் கொள்ளும் நாசரின் நடிப்பை பற்றி என்ன சொல்வது. படம் முழுவதுமே மப்டியில் வரும் போலீசாக, அவர் வரும் இடங்களும், குற்றவாளிகளை விசாரிக்கும் காட்சிகளும் படத்திற்கு மிகப்பெரிய பலமாக உள்ளது.

கதாபாத்திர தேர்வுகளில் கவனம் செலுத்தியுள்ள இயக்குநர் ஸ்ரீகணேஷ், படத்தின் ஆரம்பத்தில் திரைக்கதையை நேர்த்தியாக கையாண்டிருந்தாலும், அடுத்தடுத்த காட்சிகளில் 8 தோட்டாக்களை பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற நோக்கத்திலேயே காட்சிகளை திணிக்கிறார்.

ஹீரோவிடம் இருந்து பிட்பாக்கெட் கும்பல் ஒன்று துப்பாக்கியை அபேஸ் செய்த பிறகு, அவர்களை தேடி ஹீரோ செல்ல, அவருக்கு ரிப்போர்ட்டரான ஹீரோயின் உதவி செய்வது என்று நகர்வது என்று ஸ்டார்டிங்கை அமர்க்களப்படுத்திய இயக்குநர், அதன் பிறகு அந்த துப்பாக்கியை ஒருவர் வாங்கி, அதை வைத்து கொள்ளை மற்றும் கொலை சம்பவத்தில் ஈடுபடுவதும், அதற்கான காரணமாக அவர் சொல்லியிருப்பதும் மிகப்பெரிய லாஜிக் மீறலாக உள்ளது.

செய்யாத குற்றத்திற்காக தனது வேலைக்கு உலை வைத்த மேலதிகாரியையும், பி.எப் பணத்திற்காக தன்னை அலைக்கழித்த அதிகாரியையும் கொலை செய்யும் வில்லன், அவர்களது பிள்ளைகளால் அவமானப்படுத்தப்படும் போது மட்டும் ஏன் அமைதியாக இருப்பதுடன், கொள்ளையடித்த பணத்தில் அவர்களுக்கு பெரும் தொகையையும் கொடுப்பது அந்த கதாபாத்திரம் ரசிகர்கள் மனதில் அழுத்தமாக பதியாமல் போகச்செய்கிறது. 

பாடல்களே தேவையில்லாத படத்தில் இசையமைப்பாளர் சுந்தரமூர்த்தி கே.எஸ் போட்டுள்ள பாடல்கள் எடுபடவில்லை. பின்னணி இசையில் பலவிதமான ஆங்கிலப் படங்களின் சப்தங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. தினேஷ் கே.பாபு-வின் ஓளிப்பதிவில் ஆரம்ப காட்சிகள் அமர்க்களம். படம் முழுவதும் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் கலர் டோனும் கவர்கிறது.

பெரிய கொள்ளை சம்பவத்தில் ஈடுபட்டவர்களில் ஒருவர், ஒரு ரவுடியின் ஆள் தான் என்று தெரிந்ததும் அவரிடம் போலீஸ் விசாரணை நடத்தும் முறையே வேறாக இருக்கும், அதுவும் வங்கி கொள்ளைல். ஆனால், இந்த படத்தில் அவரிடம் நேருக்கு நேராக உட்கார்ந்து பொறுமையாக பேசிக் கொண்டிருக்கிறடு போலீஸ். அதுகூட பரவாயில்லை, அந்த ரவுடியின் மனைவியின் நடத்தை குறித்து போலீஸ் கிண்டலாக சிறிக்க, உடனே அந்த ரவுடி போலீஸ் அதிகாரியை கத்தியால் வெட்ட முயற்சிக்க, கூட இருந்த அதிகாரிகள் வேடிக்கை பார்ப்பது போல காட்சியை அமைத்திருக்கிறார் இயக்குநர். உடனே அந்த இடத்தில் ஹீரோ வந்து அந்த அதிகாரியை காப்பாத்த, அதன் பிறகு துப்பாக்கியை எடுத்து அதிகாரி சுடுகிறார். பழைய படங்கலில் க்ளைமாக்ஸின் போது, சண்டைக்காட்சி முடிந்ததும் போலீஸ் வருவாங்கல அதுபோல தான் இருக்கிறது இந்த காட்சியும்.

காட்சிகள் இப்படி என்றால், காதல் காட்சிகளும், பாடல் காட்சிகளும் ரசிகர்களின் பொறுமையை ரொம்பவே சோதிக்கிறது. தொலைத்த துப்பாக்கியை கண்டுபிடிக்க உயர் அதிகாரி ஹீரோவுக்கு ஒரு நாள் அவகாசம் கொடுக்க, பதற்றத்தோட துப்பாக்கியை தேடி செல்லும் ஹீரோ திடீரென்று டூயட் பாடுகிறார். பிறகு துப்பாக்கி தேடும் போது கிடைக்கும் க்ளூவை வைத்து அடுத்தக் கட்டத்திற்கு போவார் என்று பார்த்தால், ஹீரோயினை கட்டிப்பிடித்து காதல் செய்வதோடு, அங்கேயும் ஒரு டூயட் பாடுகிறார். இயக்குநருக்கு கெளதம் மேனன் என்றால் ரொம்ப பிடிக்கும் போல, அதற்காகவே தேவையில்லாத இடங்களில் பாடல்களை திணித்து திரைக்கதையை திக்கு திசை தெரியாமல் நகர்த்துகிறார்.

பரபரப்பாக இருக்க வேண்டிய திரைக்கதையில் நச்சென்று வசனத்தை வைக்காமல், பாகவதர் கால படம் போல பெரிய பெரிய வசனங்கள் அதுவும் ரொம்ப செண்டிமெண்டான வசனங்கள். செய்வது குற்றம் அதை நியாயப்படுத்த எம்.எஸ்.பாஸ்கர் பேசும் வசனங்கள் அனைத்தும் ரசிகர்களின் காதிலும் பூ சொத்துவது போல உள்ளது.

வில்லனை சுற்றி கதையை நகர்த்தியுள்ள இயக்குநர் காட்சிகளில் விறுவிறுப்புக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்காமல், செண்டிமெண்டுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து, இறுதியில் வில்லனை ஹீரோவாக்க நினைத்திருப்பது எடுபடாமல் போகிறது. மொத்தத்தில் இந்த ’8 தோட்டாக்கள்’ கதைக்கான தலைப்பாக இல்லாமல், தலைப்புக்கான படமாக உள்ளது.

ஜெ.சுகுமார்